Breaking News

Κοινό έγκλημα και πολιτική


Την Κυριακή στην Άνδρο, συγγενείς και φίλοι είπαν το τελευταίο αντίο στον Αλέξανδρο Σταματιάδη. Πόσο κοινότοπη και πόσο αποφορτισμένη είναι αυτή η φράση, πόσο αδύναμη να αποδώσει το τεράστιο δράμα που ζει η οικογένεια αυτού του άτυχου ανθρώπου, οποίος δολοφονήθηκε εν ψυχρώ μέσα στο σπίτι του με δυο σφαίρες στην πλάτη. Αυτές οι υποθέσεις πάντα συγκλονίζουν την κοινή γνώμη, διότι όλοι μας την στιγμή που ακούμε την κακή είδηση, βάζουμε ασυναίσθητα τον εαυτό μας στην θέση του. Και κατατρομάζουμε.

Τέτοια εγκλήματα πάντα παίρνουν μεγάλη δημοσιότητα. Αυτό γινόταν από τον καιρό που οι εφημερίδες έβγαιναν ασπρόμαυρες, σε μεγάλο σχήμα και με οκτάστηλους τίτλους. Η δημοσιότητα αυτή εκνευρίζει παγίως τις κυβερνήσεις. Η κοινή γνώμη, ακόμα κι αν κατανοεί ότι δεν μπορεί να βρίσκεται ένας αστυνομικός έξω από κάθε σπίτι, έχει μια γενική απαίτηση από τις κυβερνήσεις να της εξασφαλίζουν ένα στοιχειώδες αίσθημα ασφάλειας. Όταν λοιπόν βλέπει να σκοτώνεται ο γείτονας του μέσα στο σπίτι του, τον πρώτο που θα θεωρήσει υπεύθυνο είναι την πολιτική εξουσία, καταλογίζοντας της ανικανότητα ή αδιαφορία. Όλοι ξέρουν πως δεν μπορεί να υπάρχει ένα περιπολικό σε κάθε γωνιά, όλοι μας όμως θεωρούμε έλλειψη το γεγονός ότι δεν υπάρχει στην δική μας γωνιά.

Η δημοσιότητα των ειδεχθών εγκλημάτων,αποτελούσε επίσης ανέκαθεν  βούτυρο στο ψωμί των αντιπολιτεύσεων. Αν και γνωρίζουν πως όταν γίνουν κυβερνήσεις δεν μπορούν να κάνουν κάτι ριζικά διαφορετικό, δεν χάνουν την ευκαιρία να κατακεραυνώσουν τους υπευθύνους για όσα συμβαίνουν με το κοινό έγκλημα. Και επειδή είναι δύσκολο να γίνει πολιτική κριτική στηριγμένη πάνω σ’ ένα μεμονωμένο φονικό όσο σκληρό κι αν είναι, οι αντιπολιτεύσεις αθροίζουν τις εγκληματικές πράξεις που γίνονται στην επικράτεια ή σε μια περιοχή, ώστε να μπορούν να μιλήσουν για γενικευμένη ανασφάλεια και για συλλογική κυβερνητική ανικανότητα. Οι κυβερνήσεις δεν έχουν άλλον τρόπο ν’ αντιμετωπίσουν τις αντιπολιτευτικές προσθέσεις, παρά μόνο καταφεύγοντας στην στατιστική. Τόσα τα εγκλήματα, τόσες οι ληστείες, τόσο τοις εκατό μειώθηκαν από πέρυσι.

Τα στατιστικά στοιχεία, πέραν  του γεγονότος ότι είναι αναξιόπιστα καθότι δυνητικά κατασκευάζονται, εκνευρίζουν αφάνταστα τον απλό κόσμο. Ο απλός άνθρωπος, απέναντι στο κλάμα μιας μάνας ή μιας κόρης που βλέπει στην τηλεόραση, δεν ανέχεται ως απάντηση την παράθεση αριθμών. Τους θεωρεί φτηνή και απάνθρωπη δικαιολογία. Η αντίφαση αυτή, ταλανίζει παγίως τις κυβερνήσεις. Αν δεν απαντήσουν στην αντιπολίτευση με αριθμούς αποδέχονται τις κατηγορίες για γενικευμένη και αυξανόμενη εγκληματικότητα, αν απαντήσουν παρουσιάζουν εικόνα ψυχρού τεχνοκράτη που αντιμετωπίζει το αίμα των θυμάτων με στατιστικούς πίνακες.

Φυσικά, όλα αυτά είναι ένα πολιτικό παιχνίδι και τίποτα άλλο. Μόνο η άνοδος της  επιχειρησιακής δυνατότητας της αστυνομίας και η βελτίωση του σωφρονιστικού μας συστήματος μπορεί μακροπρόθεσμα να αποδώσει κάποιους καρπούς. Αυτό απαιτεί χρόνο και χρήμα. Υπό τις παρούσες συνθήκες καμιά αλλαγή δόγματος στην αστυνομία δεν μπορεί να φέρει θεαματικά αποτελέσματα. Μπορεί κάτι να βελτιώσει, αλλά δίχως αύξηση των ανθρώπων και των μέσων, η κατάσταση θα παραμείνει περίπου στην σημερινή αθλιότητα. Ανεξαρτήτως τούτων πάντως, το πολιτικό παιχνίδι θα είναι πάντα παρόν στο πεδίο του κοινού εγκλήματος. Και συχνά, αποτελεσματικά παρεμβατικό στις πεποιθήσεις της κοινής γνώμης. Όπως στις μέρες μας.


Δεν υπάρχουν σχόλια

Αφήστε το σχόλιό σας ή κάνετε την αρχή σε μία συζήτηση